Tuesday, May 29, 2007

Bridging the Malaysian Divide

The "controversy" over my simple statement, and as reported in Malaysiakini, which suggested to the Government that the civil service needs to lose some weight has taught me a little thing or two about the extent of the divide, or for that matter "chasm" which we face as a nation today. While I'm thankful for all the support shown here from readers in little altercation with the UMNO Youth Deputy Chief, it paints only half the picture of Malaysians out there.

On Sunday, those who reads Utusan Malaysia will understand the size of the chasm which needs bridging to bring about a one-and-united Malaysia. Figuratively, you could say that I'm bruised blue-black in Utusan, not once, not twice, but three times(!) that day. ;)

First there was a published letter "Orang Melayu Terlalu Lembut" by Azizah Rahmad of Shah Alam:
BARU-baru ini orang Melayu dikejutkan dengan kenyataan menghina oleh Tony Pua di Malaysiakini bahawa penjawat awam hanya terdiri daripada orang Melayu mengalami masalah pengangguran.

[...]

Tetapi beliau mesti akur bahawa jika kerajaan sendiri tidak mengambil graduan bumiputera mahukah sektor swasta mengambil graduan bumiputera dengan ikhlas dan memberi peluang yang sama rata? Ini termasuk dari segala aspek antaranya kenaikan gaji dan pangkat dalam jangka masa yang panjang.

...hikmah tersirat dari kenyataan Tony Pua ini adalah satu wake up call bagi semua orang Melayu betapa pentingnya kita semua bersatu demi masa depan masyarakat Melayu... Orang Melayu dan Islam walau apa pun pegangan politik mereka mesti dengan serius mementingkan dan memikirkan nasib bangsa untuk tempoh akan datang dan bertindak dengan bijak sekarang ini.

[...]

Kita telah terlalu banyak berlembut dan bertolak ansur demi keharmonian sebagai rakyat dalam masyarakat berbilang kaum dan agama tetapi ini tidak bermakna mereka boleh ‘memijak’ kepala kita.
Once again, I have to repeat I did not say nor imply that "penjawat awam hanya terdiri daripada orang Melayu mengalami masalah pengangguran".

Then Irmohizam Ibrahim, Ahli Majlis Tertinggi of Gabungan Pelajar Melayu Semenanjung (GPMS), wrote in his opinion piece "Hentikan agenda gugat perpaduan kaum"
Kedegilan Tony Pua yang enggan meminta maaf kepada anggota perkhidmatan awam negara dan langkahnya mencabar Khairy untuk berdebat tajuk “Kecemerlangan Perkhidmatan Awam: Kualiti vs Kuantiti” mencerminkan hakikat bahawa kenyataan menghina yang dibuat oleh beliau sememangnya disengajakan dan ia memaparkan pandangannya terhadap standard perkhidmatan awam negara khasnya dan kualiti graduan Melayu amnya.

[...]

Sebenarnya kenyataan Tony Pua ini sebahagian daripada siri tindakan memprovokasi orang Melayu oleh parti DAP. Manakan tidak graduan Melayu yang menganggur dan gagal mendapat pekerjaan di sektor swasta terus dicap dan ditanggap sebagai mempunyai kualiti rendah. Beliau langsung tidak mengambil kira pelbagai sebab lain yang menyebabkan mereka gagal memperoleh pekerjaan di sektor swasta...

Kenapa kebelakangan ini kerap sangat parti DAP, pemimpin atau bekas pemimpinnya mengeluarkan kenyataan yang boleh merosakkan perhubungan kaum di negara tercinta ini?

Sebenarnya Tony Pua dan rakan-rakannya adalah simptom kepada apa yang menjadi masalah utama kepada parti DAP. Mereka adalah wajah sebenar kepada DAP iaitu sebuah parti yang sebenarnya tidak berminat untuk mewujudkan Malaysia untuk semua orang Malaysia seperti slogan muluk yang dilaung- laungkan...

Apa yang lebih menggerunkan bahawa DAP tidak sedar atau sengaja tidak mahu sedar bahawa jalan yang diambilnya adalah jalan yang boleh merosakkan negara untuk jangka masa panjang.
So now constructive criticisms of the civil service is now a racial issue which affects ethnic relations in the country...

Finally, the editor(s) of Utusan Malaysia, commented in their regular column "Bisik-Bisik Awang Selamat" that:
...Awang tertanya mengapa DAP enggan membetulkan sikap banyak syarikat swasta yang mengehadkan peluang pekerjaan kepada orang Melayu, dengan cara menetapkan syarat fasih bahasa Mandarin.

Awang percaya jika kepentingan Melayu terus diasak, akan tercetus gelombang suara mempersoalkan semula tolak ansur kepada golongan minoriti.

Tiada negara lain di dunia yang menyaksikan kaum minoriti menerima nasib yang sebegitu baik sebagaimana di Malaysia.
We really must be living in 2 separate worlds...

This post isn't to debate on the merits of the above arguments. I've already done that in my previous posts here and here.

The reason why I put the above quotes here is to demonstrate the size of the chasm or divide we face in this country, and the near-impossibly humongous task we have towards nation-building, despite 50 years of independence.
Post a Comment